بهترین فیلم های ملودرام احساسی؛ وقتی سینما احساسات ما را نشانه می‌گیرد

بعضی فیلم‌ها را می‌بینیم، داستانشان تمام می‌شود و چند ساعت بعد تقریباً همه‌چیز از ذهنمان می‌رود. اما بعضی فیلم‌ها این‌طور نیستند. یک صحنه، یک دیالوگ یا حتی نگاه یک شخصیت ممکن است بعد از تمام شدن فیلم همچنان در ذهنمان بماند.

ملودرام دقیقاً در همین نقطه جذاب می‌شود؛ جایی که داستان فقط قرار نیست سرگرممان کند، بلکه می‌خواهد احساس خاصی در ما ایجاد کند. غم، دلتنگی، عشق، حسرت، فقدان یا حتی خشم. البته یک فیلم ملودرام خوب قرار نیست فقط اشکمان را دربیاورد. اگر شخصیت‌ها واقعی به نظر نرسند، حتی غم‌انگیزترین داستان هم نمی‌تواند تأثیر زیادی بگذارد.

در این فهرست سراغ تعدادی از بهترین فیلم های ملودرام احساسی رفته‌ایم؛ فیلم‌هایی که هرکدام به شکل متفاوتی سراغ رابطه‌های انسانی، فقدان، عشق و تصمیم‌هایی می‌روند که گاهی زندگی آدم‌ها را برای همیشه تغییر می‌دهند.

Blue Valentine؛ عشقی که آرام‌آرام از بین می‌رود

Blue Valentine از آن فیلم‌هایی نیست که بخواهد عشق را زیباتر از چیزی که هست نشان دهد. اتفاقاً برعکس؛ فیلم به سراغ زمانی می‌رود که یک رابطه دیگر مثل گذشته کار نمی‌کند. Ryan Gosling و Michelle Williams نقش دین و سیندی را بازی می‌کنند؛ زوجی که زمانی عاشق یکدیگر بوده‌اند اما حالا فاصله زیادی میانشان ایجاد شده است. فیلم گذشته و حال این دو نفر را کنار هم قرار می‌دهد و کم‌کم نشان می‌دهد چه اتفاقی برای رابطه‌ای افتاده که زمانی با امید زیادی شروع شده بود.

یکی از چیزهایی که Blue Valentine را تأثیرگذار می‌کند این است که فیلم دنبال یک مقصر مشخص نمی‌گردد. قرار نیست بگوییم یکی خوب است و دیگری بد. گاهی دو نفر همدیگر را دوست دارند اما باز هم نمی‌توانند کنار هم بمانند. بازی Michelle Williams یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است و در کنار Ryan Gosling رابطه‌ای را شکل می‌دهد که بیشتر از اینکه شبیه یک عاشقانه سینمایی باشد، شبیه یک رابطه واقعی و پر از زخم‌های کوچک است.

Manchester by the Sea؛ غمی که قرار نیست به‌سادگی تمام شود

اگر قرار باشد فقط یک فیلم را به کسی پیشنهاد کنیم که دنبال یک درام واقعاً سنگین و انسانی است، Manchester by the Sea یکی از اولین انتخاب‌ها خواهد بود. Casey Affleck در نقش لی چندلر مردی را بازی می‌کند که بعد از مرگ برادرش مجبور می‌شود به شهر زادگاهش برگردد و مسئولیت سرپرستی برادرزاده نوجوانش را قبول کند. برگشتن به شهر اما به معنای برگشتن به گذشته هم هست؛ گذشته‌ای که لی سال‌ها تلاش کرده از آن فاصله بگیرد.

فیلم درباره سوگ است، اما فقط درباره مرگ یک نفر نیست. درباره آدمی است که یک اتفاق تلخ زندگی‌اش را به دو بخش قبل و بعد از آن اتفاق تقسیم کرده و دیگر نمی‌تواند به آدم سابق تبدیل شود. Michelle Williams در نقش رندی، یکی از مهم‌ترین لحظات احساسی فیلم را رقم می‌زند. چیزی که در بازی او دوست دارم این است که فیلم برای گرفتن اشک از مخاطب، احساسات شخصیت را بیش از حد توضیح نمی‌دهد. خیلی از چیزها در سکوت و نگاه‌ها اتفاق می‌افتند.

Marriage Story؛ وقتی دوست داشتن برای نجات یک رابطه کافی نیست

Marriage Story از آن فیلم‌هایی است که تماشایش برای خیلی‌ها راحت نیست؛ نه به خاطر داستان پیچیده، بلکه چون بیش از حد به واقعیت نزدیک است. Adam Driver و Scarlett Johansson نقش چارلی و نیکول را بازی می‌کنند؛ زوجی که تصمیم گرفته‌اند از یکدیگر جدا شوند. مشکل اینجاست که جدایی آنها فقط به پایان رابطه‌شان محدود نمی‌شود و پای فرزندشان، خانواده‌ها و وکلا هم وسط می‌آید.

فیلم مدام ما را بین دیدگاه این دو نفر جابه‌جا می‌کند. یک لحظه فکر می‌کنیم حق با چارلی است و چند دقیقه بعد متوجه می‌شویم نیکول هم دلایل خودش را دارد. یکی از بهترین ویژگی‌های فیلم همین است. Noah Baumbach تلاش نمی‌کند یک شخصیت را قربانی و دیگری را مقصر مطلق نشان دهد. هر دو نفر اشتباه کرده‌اند، هر دو نفر آسیب دیده‌اند و هر دو هنوز بخشی از احساسی را که زمانی نسبت به یکدیگر داشته‌اند، با خودشان حمل می‌کنند.

و البته نمی‌شود از صحنه درگیری Adam Driver و Scarlett Johansson حرف نزد؛ یکی از آن سکانس‌هایی که نشان می‌دهد یک بازی خوب چطور می‌تواند یک دعوای معمولی را به چیزی واقعاً دردناک تبدیل کند.

Atonement؛ عشقی که یک اشتباه نابودش می‌کند

Atonement از آن عاشقانه‌هایی است که هرچه جلوتر می‌رود، بیشتر احساس می‌کنیم قرار نیست داستان به جایی که انتظار داریم برسد. Keira Knightley و James McAvoy نقش سیسیلیا و رابی را بازی می‌کنند؛ دو نفری که رابطه‌شان با یک سوءتفاهم و اتهامی جدی وارد مسیر دیگری می‌شود.

در مرکز داستان، Saoirse Ronan در نقش دختری قرار دارد که برداشت اشتباه او از یک اتفاق، پیامدهایی بسیار بزرگ‌تر از چیزی که تصور می‌کند به وجود می‌آورد. فیلم فقط درباره عشق نیست. درباره گناه، پشیمانی و تلاش برای جبران چیزی است که شاید دیگر امکان جبرانش وجود نداشته باشد. فضاسازی Joe Wright هم نقش مهمی در تأثیرگذاری فیلم دارد. فیلم از یک عاشقانه نسبتاً آرام شروع می‌شود اما کم‌کم وارد فضای جنگ و جدایی می‌شود و همین تغییر فضا، حس فقدان را پررنگ‌تر می‌کند.

Aftersun؛ خاطره‌ای که سال‌ها بعد معنای دیگری پیدا می‌کند

Aftersun شاید در ظاهر حتی شبیه یک ملودرام کلاسیک هم نباشد. داستان ساده است: پدری به نام کالوم همراه دختر یازده‌ساله‌اش سوفی به تعطیلات می‌رود. اما چیزی که فیلم را خاص می‌کند، نگاه سوفی در بزرگسالی به همان خاطرات است.Paul Mescal نقش پدر را بازی می‌کند و Frankie Corio در اولین نقش مهم سینمایی خود نقش سوفی را بر عهده دارد. رابطه میان این پدر و دختر، قلب فیلم است.

فیلم هیچ‌وقت همه چیز را مستقیم توضیح نمی‌دهد. بعضی نشانه‌ها را می‌بینیم، اما معنی آنها را شاید خیلی دیرتر بفهمیم. دقیقاً به همین دلیل Aftersun بعد از تمام شدن هم در ذهن می‌ماند.این فیلم برای من بیشتر از اینکه درباره اتفاقات یک تعطیلات باشد، درباره حافظه است؛ اینکه چطور ممکن است سال‌ها بعد به یک خاطره قدیمی برگردیم و تازه بفهمیم آدمی که آن روز کنارمان بوده، چه چیزی را از ما پنهان می‌کرده است.

In the Mood for Love؛ عشقی که بیشتر در سکوت شکل می‌گیرد

اگر بخواهیم درباره درام های تاثیرگذار تاریخ سینما حرف بزنیم، سخت است نام In the Mood for Love را نادیده بگیریم. Tony Leung و Maggie Cheung نقش دو همسایه را بازی می‌کنند که متوجه می‌شوند همسرانشان به یکدیگر خیانت می‌کنند. همین کشف، آنها را به هم نزدیک می‌کند؛ اما رابطه‌ای که میانشان شکل می‌گیرد، قرار نیست شبیه یک عاشقانه معمولی باشد.

اینجا خیلی از احساسات در دیالوگ‌ها گفته نمی‌شوند. نگاه‌ها، فاصله میان دو شخصیت، موسیقی و حتی تکرار قدم زدن‌های آنها در راهروها، بخشی از داستان را تعریف می‌کند. Wong Kar-wai استاد همین نوع روایت است؛ روایت کردن چیزی که شخصیت‌ها نمی‌گویند.

اگر به فیلم‌های پراتفاق عادت دارید، شاید ریتم آرام فیلم در ابتدا کمی سخت باشد. اما اگر با فضای آن همراه شوید، یکی از ظریف‌ترین تصویرهای سینمایی از عشق، تنهایی و حسرت را خواهید دید.

The Father؛ وقتی خود واقعیت از بین می‌رود

The Father فیلمی نیست که بخواهیم آن را صرفاً یک ملودرام خانوادگی بدانیم. چیزی که آن را متفاوت می‌کند این است که فیلم تلاش می‌کند ما را به ذهن شخصیت اصلی ببرد. Anthony Hopkins نقش آنتونی را بازی می‌کند؛ مرد سالخورده‌ای که با تغییرات ذهنی و از دست دادن تدریجی حافظه‌اش روبه‌رو شده است. Olivia Colman هم نقش دختر او را بازی می‌کند که تلاش دارد در این شرایط از پدرش مراقبت کند.

اما فیلم خیلی زود کاری می‌کند که دیگر نتوانیم با اطمینان بگوییم چه چیزی واقعاً اتفاق افتاده است. خانه‌ها، آدم‌ها و حتی رابطه شخصیت‌ها با یکدیگر تغییر می‌کنند و مخاطب هم مثل آنتونی مجبور می‌شود مدام از خودش بپرسد: «صبر کن، اینجا دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟»

بازی Anthony Hopkins فوق‌العاده است و دلیل اصلی تأثیرگذاری فیلم هم همین نزدیکی به تجربه شخصیت اوست. ما فقط شاهد رنج یک خانواده نیستیم؛ برای بخشی از فیلم، خودمان هم در همان سردرگمی قرار می‌گیریم.

Below Her Mouth؛ وقتی یک رابطه همه‌چیز را تغییر می‌دهد

Below Her Mouth از آن فیلم‌هایی است که بیشتر از هر چیز روی کشش و رابطه میان دو شخصیت اصلی تمرکز می‌کند. Natalie Krill نقش جاسمین را بازی می‌کند؛ زنی که با نامزدش زندگی می‌کند و درگیر یک زندگی نسبتاً تثبیت‌شده است. در طرف مقابل، Erika Linder نقش دالاس را بازی می‌کند؛ زنی که کاملاً متفاوت از جاسمین است و با اعتمادبه‌نفس زیادی وارد زندگی او می‌شود.

آشنایی این دو نفر خیلی سریع به یک رابطه عاطفی و جنسی تبدیل می‌شود؛ رابطه‌ای که باعث می‌شود جاسمین درباره زندگی‌ای که برای خودش ساخته و انتخاب‌هایی که تا آن زمان داشته، دوباره فکر کند. نقطه قوت فیلم برای من، بیشتر از داستان، شیمی میان Erika Linder و Natalie Krill است. فیلم تلاش می‌کند رابطه این دو نفر را مستقیم و بدون فاصله روایت کند و به همین دلیل فضای آن بسیار صمیمی و بزرگسالانه است.

اگر به دنبال یک عاشقانه آرام و کلاسیک هستید، احتمالاً Below Her Mouth انتخاب شما نیست. اما اگر فیلم‌هایی درباره کشش عاطفی، تصمیم‌های ناگهانی و رابطه‌هایی که زندگی شخصیت‌ها را از مسیر قبلی خارج می‌کنند دوست دارید، ارزش امتحان کردن دارد.

برای تماشای فیلم می‌توانید به صفحه دانلود فیلم زیر دهانش در چاکومووی مراجعه کنید.

جمع‌بندی

ملودرام خوب قرار نیست فقط اشک مخاطب را دربیاورد. چیزی که یک فیلم احساسی را ماندگار می‌کند، حسی است که بعد از تمام شدنش باقی می‌ماند. از رابطه فروپاشیده در Blue Valentine و جدایی دردناک Marriage Story گرفته تا سوگ سنگین Manchester by the Sea و خاطرات مبهم Aftersun، هرکدام به شکلی متفاوت سراغ پیچیدگی‌های روابط انسانی می‌روند.

اما رابطه‌های عاطفی همیشه فقط درباره عشق، دلتنگی یا جدایی نیستند. گاهی علاقه و خشم، کشش و تنفر یا وابستگی و آسیب در یک رابطه هم‌زمان وجود دارند و همین تضادها می‌توانند داستان را به مراتب پیچیده‌تر کنند. اگر به این بخش از سینمای رابطه‌محور علاقه دارید، در مقاله بهترین فیلم‌های درام و روانشناختی که مرز بین عشق و نفرت را نشان می‌دهند سراغ فیلم‌هایی رفته‌ایم که روابط عاطفی را از زاویه‌ای تیره‌تر و روانشناختی‌تر بررسی می‌کنند.

در نهایت، بهترین ملودرام‌ها آنهایی نیستند که فقط ما را غمگین می‌کنند؛ آنهایی هستند که بخشی از تجربه انسانی را به شکلی نشان می‌دهند که بعد از تماشایشان، برای مدتی نمی‌توانیم به‌سادگی فراموششان کنیم.